Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Ποίηση

Τζιουζέππε Ουνγκαρέττι[1]
Τέλος του Χρόνου

Η ώρα τρομαγμένη
στην άπλα του στερεώματος
παράξενα πλανιέται

Τα βουνά στεφανώνουνται
μενεξεδένιαν αθάλη

Χαμένη ως κι η στερνή φωνή.

Άστρα, μυριάδες Πηνελόπες,
στην αγκαλιά του πάλι σάς συνάζει ο Κύριος !

Σβήσιμο των ματιών
ω σκοτάδια σωρός …

Και ξανά τον Όλυμπο προσφέρει
αιώνιο άνθος ύπνου.

[1] Οδυσσεά Ελύτη, «Δεύτερη γραφή», Ίκαρος εκδοτική, 1996.

Δεν υπάρχουν σχόλια: